Ontstaan van een nieuwe beweging

Yamakasi en L’art du deplacement

Parkour en freerunning hebben een gemeen-schappelijke oorsprong. In de Parijse buitenwijken Evry, Lisses en Courcouronnes begon rond de jaren ’80 een groep Franse jongeren samen te spelen. Samen met elkaar ontwikkelden zij zonder het te weten de beginselen van de discipline die wij nu kennen als parkour of freerunning.

Uiteindelijk bestond de kerngroep uit negen leden (David Belle, Sebastièn Foucan, Yann Hnautra, Laurent Piemontesi, Charles Diouf, Malik Diouf, Charles Perrier, Williams Belle en Chau Belle-Dinh). Veel jongeren van nu zijn bekend met David Belle en Sebastièn Foucan. In het begin speelden de groep jongens alleen samen en waren zij nog niet doelgericht bezig met bewegen. Pas na een aantal jaren kreeg het bewegen meer betekenis voor de jongens. De groep zocht daarom naar een gemeenschappelijke naam die kon verwoorden waar zij mee bezig waren en tegelijk hun cultureel gemengde achtergrond beschreef. Ze noemden zichzelf Yamakasi, wat Lingalees is voor Sterke geest, sterk lichaam, sterke man, volharding(vrij vert.). De jongens zochten naar een eigen betekenis van dit woord en kwamen daarbij uit op een ander woord voor man: krijger. De Yamakasi noemden zichzelf de krijgers van de geest. Het ging daarbij niet om een gewelddadige strijd, maar een persoonlijke strijd om zo sterk mogelijk te worden op alle mogelijke manieren, fysiek en mentaal. De ideeën achter de beweging speelden een belangrijke rol. De Yamakasi werden beïnvloed door figuren die hen aanspraken qua beweging en gedachtengoed. Een daarvan was de vader van David Belle, Raymond Belle>, die de jongens stimuleerde om hun krachten ten goede te gebruiken en hard en gedisciplineerd te trainen. Raymond zelf was een heldhaftige brandweer- en sportman die zich met hart en ziel inzette voor zijn medemens. Hier vinden de kernwaarden van de huidige discipline dan ook hun oorsprong.

Na verloop van tijd is het ongerichte spel van een groep jongeren gegroeid naar een gestructureerde en doelgerichte manier van trainen met een sterk gedachtengoed die een eigen naam heeft gekregen: L‘art du deplacement (vrij vert. de kunst van het bewegen) en met een sterk gedachtengoed.

De huidige concepten

ontstaan van parkour en freerunning

Sinds l’art du deplacement via het internet begon te verspreiden is de aandacht voor de discpline exponentieel gegroeid. Ook de discussie rond de naam van de discipline laaide op. Er zijn te veel bronnen om te volgen, maar het is veilig om te concluderen dat er na de vele discussies op internetsites en fora nu twee bewegingsdisciplines zijn ontstaan: parkour en freerunning.

Parkour

De namen parkour en freerunning komen niet uit de lucht vallen. Door afsplitingen uit de oorspronkelijke Yamakasi groep zijn nieuwe namen ontstaan. Na onenigheid zijn als eerste David Belle en Sebastièn Foucan van de Yamakasi afgesplitst. Zij trainden vanaf dat moment voornamelijk in Lisses met een nieuw gevormde groep jongeren. De groep noemde zichzelf “Traceurs”, wat symbool staat voor het pad dat een kogel aflegt. Hun bewegingen noemden ze parkour. Dit stamt van het Franse “parcours du combattant” ofwel de militaire stormbaan. Het doel van parkour is om efficiënt te kunnen bewegen, om te kunnen ontsnappen of om iemand te bereiken die hulp nodig heeft, ongeacht waar je je bevindt. De Traceurs hebben als groep veel invloed gehad. L’art du deplacement werd bekender onder de naam parkour en een hedendaagse beoefenaar van parkour noemt men een traceur.

Freerunning

Rond 2004 vertrekt Sebastièn Foucan uit Frankrijk. Hij gaat naar Engeland met twee van de Traceurs. Hier werkt hij samen met het Engelse Channel 4 aan een documentaire over parkour, Jump London. De naam wordt onder invloed van de producer gepopulariseerd en ‘verengelst’, waardoor de term freerunning ten tonele verschijnt. Sebastièn ziet zijn eigen bewegingen meer als kunstuiting, waardoor freerunning bekend komt te staan als ‘zo sierlijk mogelijk door je omgeving bewegen’. De documentaire slaat aan in Engeland. Voor veel Engelse, maar ook Nederlandse, beoefenaars is Jump London een eerste contact met parkour en freerunning. Later wordt de documentaire vervolgd met Jump Britain, waarin ook leden van een Engelse groep deelnemen.

Door vele discussies op het internet is er verwarring ontstaan over de betekenis en inhoud van de verschillende namen. Oorspronkelijk komen zij immers uit dezelfde bron, maar door de verschillende namen lijkt het alsof er nu twee disciplines zijn ontstaan met een apart doel. Op parkour fora werden bijvoorbeeld video’s met salto’s erin verwijderd, omdat salto’s ‘geen parkour zijn’. Veilig is om vast te stellen dat de beoefenaars van parkour en freerunning van vandaag de dag vaak met een verschillend doel bewegen, waarbij iedere persoon ook een sterke persoonlijke invulling geeft aan de beoefening. De training voor de beide disciplines kan echter volledig overlappen. Zo kan een traceur er baat bij hebben wat salto’s en tricks te oefenen omdat het leuk is en voor een verbeterde lichaamscontrole en heeft een freerunner er baat bij om ook efficiënt, snel en ongehinderd te kunnen bewegen, juist omdat dit er vaak mooi uit ziet.

 

Voor meer informatie zie ook: Wikipedia